رفیق شهدا
ساعت ۱:٥۱ ‎ب.ظ روز جمعه ۱۸ اردیبهشت ۱۳۸۸  

بسم رب الشهدا

سلام بر شهیدان و امام شهیدان

محرم سال ١٣٨٧ یک اتفاق خاص برای من داشت و آن شهادت شهیدان مسلم اصغرزاده و وحید کاظمی نیا در جوار بارگاه ائمه مطهر مدفون در کاظمین بر اثر عملیات انتحاری شقی ترین انساهای عالم بود.

اما بسیار عجیب بود اگر کمی تامل کنیم به زمان شهادت و مکان شهادت و نحوه شهادت و روز خاکسپاری این دو شهید والا مقام .

در ماه محرم و در آستان عاشورای حسینی و در کنار حرم مطهر ائمه کاظمین و بعد از تشیع در کربلای معلی و خاکسپاری در؛ ظهر عاشورا؛ که همه عالم در ماتم امام حسین ع غرق ماتم است و روزی بزرگتر از این روز نیست که گفته اند کل یو عاشورا و کل ارض کربلا  و   چه سعادتی بالاتر از این مرگ ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

اما سخن فقط این نیست بلکه شهدا که مانده اند و زمان ما را با خود می برد حال وظیفه من و دیگران چیست؟

فرق ما با آنان در چیست؟

 چیزی که باعث تاسف من است این است که خیلی ها ادعای رفاقت با این عزیزان می کنند و عملشان هیچ سنخیتی با انان ندارد.

حال آنکه هرکسی که ذره با اینان آشنایی داشته می دانند که از لحاظ فضایل اخلاقی نمونه و کم نظیر بودند.

تواضع و بردباری خوشروی و دوری از ریا و کبر و غرور از خصایص بارزشان بود.

شما از مسلم تهمت نمی شنیدید شما از وحید غیبت نمی دیدید این دو دروغ نمی گفتند خالص بودند و خلوص انسان را روز عاشورا به عرش می برد این است راز شهادت اینان و خیلی چیزهای دیگه.

اما کاش و ای کاش مایی که حالا مدعی دوستی با اآان هستیم منیت ها را کنا می گذاشتیم و می فهمیدیم که این ره که می رویم بیراهه ای بیش نیست چرا که با ادعا رفاقت با شهدا ما را دیدار حسین ع نصیب نخواهد شد

تهمت غیبت دل شکستن دیگران و کبر و غرور با داعیه رفاقت با شهید مسلم اصغرزاده و شهید وحید کاظمی نیا جور در نمی آید چرا که شهیدان زنده اند و ما خوابیم و چه زیبا فرمو د شهید مظلوم انقلاب اسلامی ایران شهید بهشتی ره که ؛

بهشت را به بها دهند و نه به بهانه

آری دوستان عزیز اگر می خواهیم رفاقت شهیدان را داشته باشیم باید مثل آنان باشیم و بهای ان را بپردازیم و گرنه به بهانه رفاقت با شهدا چیزی عایدمان نمی شود اخلاص تنها راه است آری اخلاص

التماس دعا